Μεταλλικά έπιπλα
για την κυπριακή αυλή:
τι αντέχει ήλιο και αλάτι.

Γιατί το έτοιμο σετ δεν φτάνει στο τρίτο καλοκαίρι

Συνήθως δεν φταίει ο σχεδιασμός αλλά το πάχος του τοιχώματος και το τι υπάρχει μέσα στον σωλήνα. Τα εργοστασιακά έπιπλα εξωτερικού χώρου γίνονται από σωλήνα ενός με ενάμισι χιλιοστού με τάπες που αργά ή γρήγορα περνούν νερό. Το νερό μένει μέσα και ο σκελετός σκουριάζει από εκεί που δεν φτάνει ούτε βαφή ούτε μάτι.

Το δεύτερο είναι το μέγεθος. Το τυποποιημένο τραπέζι σχεδόν ποτέ δεν ταιριάζει σε εσοχή, σε γωνία βεράντας ή στο άνοιγμα ανάμεσα σε κολώνες, και στο τέλος χρησιμοποιείται μισό.

Η επιφάνεια: τέσσερις ειλικρινείς επιλογές

Η δρυς είναι όμορφη και ευχάριστη στην αφή, και θέλει λάδι δύο φορές τον χρόνο — χωρίς αυτό, σε δύο σεζόν βγαίνουν ρωγμές. Το HPL compact των 12 χιλ δεν ξεθωριάζει, δεν φοβάται τη βροχή και καθαρίζεται με τα πάντα: η καλύτερη επιλογή για ανοιχτή βεράντα. Το μπετόν πάνω σε μέταλλο δείχνει βαρύ και ωραίο, αλλά θέλει σκιά και δεν αντέχει μετακομίσεις. Το τζάμι μόνο triplex και μόνο σε άκαμπτο σκελετό.

Ο σκελετός: τι αλλάζει δίπλα στο νερό

Η ηλεκτροστατική βαφή κάνει κάτω από στέγαστρο και σε εσωτερική αυλή. Το ανοιχτό σημείο θέλει γαλβάνισμα εν θερμώ, η πρώτη σειρά θέλει inox. Σε ένα τραπέζι η διαφορά βαφής και γαλβανίσματος είναι περίπου είκοσι τοις εκατό, και την ξεπληρώνει ο πρώτος χειμώνας με αέρα.

Παγκάκια αντί για καρέκλες

Δύο παγκάκια σε ένα τραπέζι πιάνουν λιγότερο χώρο από έξι καρέκλες, δεν πέφτουν από τον αέρα και δεν θέλουν καμία φροντίδα αν το κάθισμα είναι λαμαρίνα. Όμως το μεταλλικό κάθισμα το καλοκαίρι ζεσταίνεται τόσο που δεν κάθεσαι — δίπλα στην πισίνα και στον ήλιο κερδίζει πάλι το ξύλο.

Η ψησταριά: το πάχος κρίνει τα πάντα

Η λεπτή λαμαρίνα στραβώνει από την τρίτη φωτιά και το καπάκι δεν κλείνει πια. Τα τέσσερα χιλιοστά είναι το κανονικό πάχος, τα έξι κρατούν σχήμα για χρόνια και ζεσταίνουν ομοιόμορφα. Η καμινάδα χρειάζεται αν η ψησταριά ακουμπά σε τοίχο ή είναι κάτω από στέγαστρο: αλλιώς ο καπνός πάει εκεί που κάθεστε.